4. Εκτεταμένη καταστροφή ιστών και χαμηλή αναγέννηση
Σε καταστάσεις όπου έχουν ήδη χαθεί κρίσιμα κύτταρα (π.χ. β-κύτταρα στο διαβήτη τύπου 1 ή συγκεκριμένα κύτταρα στους χοληφόρους), ακόμη και η καλή ανοσοκαταστολή δεν αρκεί για να υπάρξει ύφεση, επειδή η λειτουργική βλάβη είναι πλέον μεγάλη.
5. Ρόλος των κυτοκινών
Οι προφλεγμονώδεις κυτοκίνες, που είναι αυξημένες στα αυτοάνοσα νοσήματα, μπορούν να «ενεργοποιήσουν» γονίδια που αυξάνουν την παραγωγή της αντλίας P-gp και άλλων μεταφορέων.
Αποτέλεσμα: τα φάρμακα απομακρύνονται ακόμη πιο γρήγορα από τα κύτταρα.
6. Η πολυπλοκότητα της νόσου
Η αλληλεπίδραση:
- γενετικών παραγόντων,
- περιβαλλοντικών επιδράσεων,
- ανοσολογικών μηχανισμών,
- εντερικού μικροβιώματος
καθιστά ορισμένες αυτοάνοσες παθήσεις εγγενώς δύσκολες στην αντιμετώπιση με κλασικά φάρμακα όπως στεροειδή ή DMARDs.
